Ang 4 pangunahing mga pagkakamali ng pang-unawa ayon sa Budismo

Mga pangunahing pagkakamali ng nagbibigay-malay na nagpapanatili sa iyo sa isang estado ng pagkabalisa

Sa loob ng malalim na pagiging simple ng Budismo ay may iba't ibang mga listahan o mahahalagang pormula na nagsisilbing batayan sa pagkamit ng pagpapalaya. Ang Budismo ay maaaring maunawaan bilang isang agham, isang sikolohiya o pilosopiya, ngunit ang lahat ng mga ito ay palaging nasa paglilingkod ng isang soteriology, iyon ay, isang landas sa paglaya (at samakatuwid ito ay panimula sa isang relihiyon, nang walang mga konsepto na mahalaga) . Sa pamamagitan ng kanyang malubhang katangi-tanging katangian na natagpuan ng Buddha ang pagkakaroon ng apat na marangal na katotohanan, ngunit din sa tatlong umiiral na marka at tatlo (o limang) mga lason o mental na paghihirap. O siyempre, sa apat na mga saloobin na humantong sa dharma o apat na banal na "abode" na humantong sa paggising. Ang mga kilalang listahan na ito, bukod sa iba pa, ay laging nakitungo sa mga bagay na nagpapanatili sa atin na nakatali sa gulong ng pagdurusa at sa mga nagpapalaya sa atin.

Tungkol sa apat na marangal na katotohanan at hindi mababago ng apat, atbp., Isinulat natin dito bago. Ngayon nais naming salungguhitan ang isang mas kilalang ngunit mahalagang listahan at tiyak na nauugnay sa mga nauna. Iyon ay, ang apat na pangunahing mga pagkakamali sa pilosopiko na nagpapabagabag sa pang-unawa. Ang batayan ng listahang ito ay matatagpuan sa Aṅguttara Nikāya (4:49), ang sutra kung saan sinasabi ng Buddha ang mga sumusunod na error:

Ang pagpapanatili ng pagiging permanente sa nababagay,

Nakikita ang kasiyahan sa pagdurusa,

sa pag-aakalang isang "sarili" kung saan walang sarili,

nakikita ang kamahalan sa pag-aabuso.

Sa mga pagkakamali na nagbibigay-malay na ito ang isip ay nagpapatuloy sa pag-ikot ng hallucinatoryal na pagdurusa, iyon ay, ang mundong ito tulad ng alam natin. Si Jay Garfield, sa kanyang salin ng mga talata ng ugat ng gitnang landas ng Nagarjuna, ay itinuturo na ang mga ito ay ang apat na pangunahing mga pagkakamali ng nagbibigay-malay ayon sa Budismo.

1. May isang permanenteng sarili sa pagitan ng limang pinagsama-samang.

2. May totoong kaligayahan sa samsara.

3. Ang katawan ay dalisay, samakatuwid nga, ito ang mapagkukunan ng totoong kaligayahan.

4. Mayroong isang permanenteng sarili maliban sa mga pinagsama-samang.

Ang isang katulad na listahan, ngunit may isang malinaw na balak na patunayan ang Buddhist na sekta ng mga personalista ( pudgalavadins ), na naniniwala na kinakailangan upang mai-post ang pagkakaroon ng isang tao bilang may-ari ng karma. Ang apat na mga error na ito ay malinaw na kumonekta sa apat na mga saloobin na humantong sa dharma. Upang isipin na ang kaligayahan ay maaaring makamit sa samsara ay ang pagkakamali na maiwasan ang pag-aalay sa dharma, ang paghahanap para sa isang guro, ang pagtatatag ng kanlungan at iba pa. Ang limang pinagsama-sama ay ang psychophysical, cognitive at sensory apparatus, na, gayunpaman, ay isang hindi matatag, magkakaugnay na tambalan at hindi isang sarili tulad nito. Ang paniniwala na ang katawan ay dalisay, sa madaling salita, kapareho ng pag-iisip na makakatagpo tayo ng kaligayahan sa pamamagitan ng mga pisikal na sensasyon at, higit pa, sa bagay, materyal na pag-aari at hedonismo. At syempre, para sa Buddhismo, ang pangunahing error sa pang-unawa ay ang paniniwala na mayroong isang malaya at permanenteng sarili o sarili. Ang error na nagbibigay-malay na ito ay ang pinakadakilang mapagkukunan ng pagdurusa dahil, malinaw, ang isang tao ay maaari lamang magdusa nang patuloy kung naniniwala ang isang tao na mayroong pagpapatuloy at katatagan sa kanilang sariling pagkatao. Ito ay ang kamali-mali ng pagkakamali, sa pag-post ng katotohanan ng sarili, na ginagawang tunay na pagdurusa at ginagapos ito.